Ο ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

• σατιρίζει ο Γιώργος Κόλλιας

Ο Ψι..., συγνώμη ο ΔΙΑΣ

Τα χρόνια εκείνα που πήγαινα στο σχολιό μου έμαθαν ότι ένας είναι ο Θεός, για μας τους χριστιανούς κι ότι οι ειδωλολάτρες πίστευαν στον πολυθεϊσμό. Τα ίδια και στο Γυμνάσιο, τα ίδια και στο Λύκειο (πιο πάνω δεν πήγα). Τα επόμενα χρόνια τα ίδια άκουγα κι απ΄ τους παπάδες, τους θρησκόληπτους, τους «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» συντοπίτες μου. Ε, το εμπέδωσα κι μ΄ αυτό πορευόμουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου, μέχρι σήμερα.

Κι ήρθαν οι εκλογές για τον Δήμο Μαραθώνα και μου ανέτρεψαν όλα τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Ξαφνικά ο Θεός  έγινε Θεά (κατά δήλωσή του)!

Άντε, είπα, προσαρμόσου στα νέα δεδομένα. Δεν είναι δα και τόσο μεγάλο το κακό! Τι Θεός, τι Θεά!

Κι εκεί που προσπαθούσα να εμπεδώσω αυτό το νέο δεδομένο και σχεδόν το είχα καταφέρει, νέο χτύπημα.

Οι Θεοί και –κυρίως- οι Θεές έγιναν πολλοί! Μπαίνοντας στην Κενή Διαθήκη, συγνώμη στο facebook ήθελα να πω, βλέπω δεκάδες εικόνες αγίων,  συγγνώμη και πάλι, φωτογραφίες υποψηφίων συμβούλων ήθελα να πω και διαβάζω δεκάδες «ομολογίες πίστεως» του στυλ «είσαι Θεός», ή –πιο συχνά- «είσαι Θεά».

Δηλαδή;

Πήγαμε ήδη στον πολυθεϊσμό των αρχαίων μας προγόνων! Πολλοί Θεοί, όμως ρε παιδάκι μου. Τουλάχιστον οι αρχαίοι υμών πρόγονοι είχαν μόνο δώδεκα, Εμείς εδώ δεκάδες!

Κι όλοι αυτοί Θεοί και οι Θεές, μαζί με την Θεά, την αρχική ντε.

Άντε, λοιπόν, να το εμπεδώσω σιγά – σιγά ότι ο περιούσιος λαός του Δήμου Μαραθώνα θα έχει την μοναδική τιμή να κυβερνηθεί από μια Θεά και πολλούς άλλους μικρότερους Θεούς, ή Θεές.

Το μεγάλο μου πρόβλημα, τώρα που έρχεται Πάσχα,  είναι να ανάψω κερί στην εκκλησία, ή να θυσιάσω σ΄ έναν βωμό «τω αγνώστω Θεώ»;

Και μετά έρχονται άλλα ζητήματα, θεολογικής φύσεως. Θα σταυρωθεί και θα αναστηθεί την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς (το fecebook εννοώ), ή θα μεταμορφωθεί σε ταύρο για να κλέψει την Ευρώπη (όπως έκανε κάποιος παλιός Θεός, κάποιος Δίας αν δεν απατώμαι).

Κι ακόμη θα έχει ταπεινούς μαθητές (που δεν το βλέπω, κατά τα γραφάς, facebook και πάλι), ή θα γεμίσει τον τόπο ημίθεους;

Φίλοι συμπολίτες, όπως βλέπετε ανατρέπονται τα πάντα.

Η συνέχεια επί της οθόνης (του ηλεκτρονικού υπολογιστή).

Υ.Γ. Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαία!

ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΠΙΑ

• γράφει ο "αγανακτισμένος"

Χάθηκα για λίγο καιρό. 

Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έβρισκα θέμα για ν΄ αγανακτήσω!

Θα μου πεις, βέβαια, "μιλάς σοβαρά, ΟΛΑ όσα συμβαίνουν είναι για να αγανακτείς".

Ακριβώς! Αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι τόσα πολλά τα θέματα που για ποιο να πρωτογράψεις.

Είπα να πιάσω την "επιλεκτική χρεωκοπία". Μα έγραψαν τόσοι πολλοί γι΄αυτήν... Μέχρι και ο φούρναρης της γειτονιάς, μου έλεγε τις προάλλες ότι ετοιμάζει μια ανάλυση για το ζήτημα. Και γιατί όχι; Εδώ ο φαναρτζής πριν λίγο καιρό κόντεψε να οδηγήσει την Χώρα στην χρεωκοπία. Τι περισσότερο διαθέτει ο φαναρτζής από τον φούρναρη;

Είπα, πάλι, να ασχοληθώ με τα "πολιτιστικά" του Καλοκαιριού, αλλά τα χει πει νωρίτερα και καλύτερα ο Τζιμάκος (ο Πανούσης) "όχι άλλο Νταλάρα Πάριο κι Αλεξίου, Ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου, ντισκοτσιφτετέλια γι΄ Αμερικανάκια"...

Αποφασίζω να σατιρήσω την πολιτική κατάσταση, αλλά μου "πήρε την μπουκιά από το στόμα" ο Τσίπρας, που είπε στο Alter το αμίμητο «Δεν φθάνει να διαμαρτυρόμαστε, να πάρουμε εμείς τα πράγματα της χώρας στα χέρια μας». Τι άλλο πιο αστείο να πεις εσύ μετά;

Κι εκεί που είχα καταλήξει στο θέμα, την απεργία των ΤΑΞΙ, έρχεται ο συνεργάτης "ο πιο πιστός φίλος του σκύλου" και με προλαβαίνει (συνεργάτης να σου πετύχει!).

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά έμεινα χωρίς θέμα.

Και γι΄ αυτό ΕΙΜΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ.

Άι σιχτίρ πια!

Υ.Γ. Αν θέλεις να αγανακτήσεις, είναι σίγουρο, κάτι θα βρεις!