ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ΚΙ ΕΜΕΙΣ.

• γράφει ο Γιώργος Π. Κόλλιας

Φέτος τούτο το blog δεν έκανε το καθιερωμένο αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο στις 17 του Νοέμβρη. Κι όχι γιατί ξεχάσαμε, αλλά σκόπιμα.

Σκόπιμα αποφύγαμε να επαναλάβουμε «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» που χρόνια τώρα όλοι επαναλαμβάνουμε. «Το Πολυτεχνείο ζει», αλλά σαν καρικατούρα. «Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης», αλλά χάσαμε τον δρόμο.

Σκόπιμα δεν θελήσαμε να μπούμε στην λογική της «συνήθειας», του «καθιερωμένου».

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. "Ω ΕΛΛΑΣ ΗΡΩΩΝ ΧΩΡΑ..."

• γράφει ο Γιώργος Κόλλιας

Άντε γιορτάσαμε κι αυτήν την επέτειο.

Παρελάσεις με αυστηρά μέτρα ασφαλείας (υπό τον φόβο των…. Ιουδαίων), ελάχιστοι πολιτικοί στις εξέδρες, ελάχιστοι μαθητές στις .. εορταστικές εκδηλώσεις, ελάχιστο … φιλοθεάμον κοινό.

Μια απόλυτα τυποποιημένη, κοινότυπη και κουραστικά επαναλαμβανόμενη διαδικασία έλαβε τέλος. Άντε ρε και του χρόνου να ΄μαστε καλά.

Και που  ΄σαι. Μην τολμήσεις να πεις «να καταργηθούν οι γιορτές κι οι παρελάσεις». Γιατί θα αποδείξεις ότι δεν είσαι τίποτα άλλο, παρά ένας αντεθνικό ανθρωπάριο, ένας πράκτορας των … σιωνιστών, να μην σου πω και ένα πιόνι του Σατανά (μην ξεχνάμε: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια).

Μα… αυτή διαδικασία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ξεφτιλίζει το νόημα της Εθνικής Επετείου….

Τι λες τώρα ρε … προδότη! Αυτά τα λένε κάτι κομμουνιστές και αναρχικοί (τα  ΄λεγε κι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελευταία είναι υπέρ των παρελάσεων, φτάνει να…. παρελαύνουν κι οι δικοί του). Εμείς έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τα αφήσουμε.

Αλήθεια το έχετε παρατηρήσει; Είμαστε ίσως η μόνη χώρα της Ευρώπης (δεν ξέρω, ίσως και  παγκόσμια) που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου, αντί να γιορτάζει την ειρήνη, που γιορτάζει την έναρξη της κατοχής, αντί να γιορτάζει την απελευθέρωση!

Και φαντάζομαι το γιατί το ξέρουμε όλοι κι ας μην το ομολογούμε.

Γιατί εδώ και 72 χρόνια το επίσημο κράτος δεν μπόρεσε να αποδεχθεί ότι η χώρα – στην ουσία – απελευθερώθηκε από τον Ε.Λ.Α.Σ.

Και γιατί είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που μετά την απελευθέρωσή μας, αντί να κοιτάξουμε να ανασυγκροτήσουμε την Χώρα, από τα ερείπια του πολέμου και της κατοχής, αποδυθήκαμε σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, καταστρέφοντας ότι είχε απομείνει όρθιο και αποδεκατίζοντας τον Ελληνικό πληθυσμό, με ευθύνη όλων των πλευρών.

Ποια απελευθέρωση να γιορτάσουμε λοιπόν;

Ας είναι. Ας γιορτάζουμε τον πόλεμο. Αλλά, έλεος πια.

Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν οι … αρμόδιοι και να χωνέψει ο Ελληνικός λαός, ότι έτσι όπως το κάνουμε δεν τιμάμε κανέναν.

Για σκεφτείτε λίγο…

Βάζουμε τα καλά μας και πάμε το πρωί στην εκκλησία, οι «επίσημοι» κάθονται μπροστά – μπροστά (για να τους βλέπει ο … απλός λαός ντε) ακούμε τα τροπάρια και το «Υπερμάχω στρατηγώ» (έλα Παναγιά μου και … στρατηγός έγινες;) κι αφού σχολιάσουμε το ντύσιμο των άλλων ( τέτοια μέρα ρε παιδί μου δεν βρήκε κάτι πιο καλό να φορέσει; αν είναι δυνατόν) κατεβαίνουμε στην Πλατεία να παρακολουθήσουμε την παρέλαση.

Αφού δούμε τα παιδιά να περνάμε τσούρμο (κι ας επιμένει το … τύμπανο να δίνει βήμα), στο Ηρώο για τις «καταθέσεις στεφάνων», όπου κάθε σοβαρός «φορέας» πρέπει να έχει στεφάνι (για να δηλώσει την ύπαρξή του, αφού πιθανώς δεν έχει άλλο λόγο να υπάρχει), μετά ο «λόγος» του δάσκαλου, άλλοτε λυρικός, άλλοτε επαναστατικός, άλλοτε πατριωτικός (ανάλογα με τις πολιτικοκοινωνικές πεποιθήσεις του) και μετά «δημοτικοί χοροί» από παιδάκια που – είναι φανερό- κάνουν αγγαρεία.

 Και μετά… άντε πάμε για καφέ, γιατί κουραστήκαμε όρθιοι τόση ώρα.

Και πάμε για … καφέ, βέβαιοι ότι επιτελέσαμε το εθνικό καθήκον μας.

Και το βράδυ θα ακούσουμε τους επισήμους από την τηλεόραση να δίνουν το νήμα του εορτασμού και πως αυτό μεταφέρεται στο σήμερα. Και, ρε παιδί μου, παράξενο πράγμα, ποτέ δεν έχουν καταφέρει να καταλάβουν το ίδιο νόημα όλοι τους. Δεν βαριέσαι, όμως, μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τα ακούνε, έτσι κι αλλιώς.

Και του χρόνου – να   ΄μαστε καλά – πάλι τα ίδια θα κάνουμε. Και του αντίχρονου και……

Νοιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας, νοιώθω ευγνωμοσύνη για τους προγόνους μου που έπεσαν στον αγώνα για την ελευθερία, αισθάνομαι ρίγος όταν ακούω τον Εθνικό μας Ύμνο, αλλά…. αισθάνομαι αηδία γι΄  αυτές τις χαζές γιορτές, οι οποίες καθόλου δεν προσφέρουν στην τόνωση του πατριωτικού φρονήματος, αλλά αποτελούν συνήθεια και υποχρέωση.

Λένε ότι αν ο Χριστός ξαναγυρνούσε στην γη θα έπαιρνε το φραγγέλιο και θα κυνηγούσε το ιερατείο. Ε λοιπόν αν μπορούσαν να γυρίσουν πίσω όλοι αυτοί που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία της Χώρας μας, σίγουρα θα μας έφτυναν. Και για την εκμετάλλευση του αγώνα τους, αλλά και γιατί δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε το ίδιο.

Ας τους αφήσουμε, λοιπόν, να αναπαύονται εν ειρήνη και ας τους τιμήσουμε με πράξεις κάθε μέρα, κάθε ώρα, σήμερα, αύριο και πάντα.

Θα είναι η καλύτερη τιμή. 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ.....

"Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουν στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. 

Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.

Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πω παρακάτω. Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ από παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. 

Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. 

Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα. Και του είπε : «γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο...». Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά «πώς να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο» και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω από το γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. 

Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηληκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει «τας κεκανονισμένας τιμάς» που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυμματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. 

Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.

Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το Σχολείο για το Έπος του 1940.

Για το καλό της Πατρίδας μας. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ

ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα"
από το http://hamomilaki.blogspot.com/

ΣΧΟΛΙΟ; Κανένα...............