ΜΕΙΩΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΕΛΩΝ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ Γ. Π. ΚΟΛΛΙΑ

• γράφει και προτείνει ο Γιώργος Π. Κόλλιας, ενεργός πολίτης Βαρνάβα

Πολλές φορές έχω αναφερθεί τελευταία στην πάγια θέση μου, η οποία πλέον είναι στάση ζωής, πως η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ο προνομιακός χώρος, στον οποίο μπορούν να επιτευχθούν συγκλίσεις, ιδιαίτερα στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Αυτό δεν σημαίνει απόλυτη ταύτιση, ούτε ότι αίρονται οι διαφορές των δημοτικών παρατάξεων. Όμως μπορούν να υπάρξουν συναινέσεις σε ζητήματα, τα οποία άπτονται της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Με βάση αυτές τις απόψεις μου και διαπιστώνοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μεγάλος αριθμός συνδημοτών μας, ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της – συνεπεία αυτής- κοινωνικής κρίσης, θεώρησα καθήκον μου να παρέμβω προς τον Δήμαρχο Μαραθώνα, ζητώντας του να εισηγηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο την μείωση των Δημοτικών Τελών στις ευπαθείς ομάδες του Δήμου Μαραθώνα.

Με βάση τις δηλώσεις που την προηγούμενη περίοδο έκανε ο Δήμαρχος Μαραθώνα, για την οικονομική κατάσταση του Δήμου, ίσως μια τέτοια πρόταση φαντάζει εξωπραγματική, όμως όσο δύσκολη κι αν είναι η οικονομική κατάσταση του Δήμου – αν είναι έτσι τα πράγματα -  οφείλει να σταθεί αρωγός στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού του Δήμου.

Σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε «μια πλατεία λιγότερη, ένα πάρκο λιγότερο, περισσότερα, όμως, για την επιβίωση των δημοτών που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας».

Η επιστολή:

Κύριε Δήμαρχε

Θα γνωρίζετε ασφαλώς τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες, εξαιτίας των δυσχερών οικονομικών συγκυριών που βιώνει η χώρα μας. Όπως και στην υπόλοιπη Χώρα, έτσι και στον Δήμο μας υπάρχει μεγάλος αριθμός δημοτών που διαβιεί σε συνθήκες φτώχειας και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Εκτιμώ ότι όσα οικονομικά προβλήματα και να έχει ο Δήμος μας, θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητά του η ανάπτυξη ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης, προκειμένου να διευκολύνει τη ζωή των συνανθρώπων μας, που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ένα Δίκτυο στο οποίο μπορούν να περιλαμβάνονται δράσεις στήριξης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, όπως κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικά φροντιστήρια και άλλες τέτοιες μορφές παρέμβασης.

Κοινωνική παρέμβαση, όμως, μπορεί να γίνει και μέσα από τον τομέα των Δημοτικών Τελών του Δήμου μας.

Σ΄ αυτά τα πλαίσια, σας καλώ να εισηγηθείτε στο Δημοτικό Συμβούλιο και να ληφθεί απόφαση για την μείωση των δημοτικών τελών, για τις παρακάτω, οικονομικά ευπαθείς, ομάδες συμπολιτών μας:

1.    ΑΠΟΡΟΙ

·          Για τους άπορους συμπολίτες μας, με ετήσιο ατομικό εισόδημα έως 3.000 Ευρώ ή με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα έως 6.000 Ευρώ, πλήρης απαλλαγή από τα Δημοτικά Τέλη.

·          Για τους συμπολίτες μας, με ετήσιο ατομικό εισόδημα από 3.001 έως 6.000 Ευρώ ή με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα από 6.001 έως 10.000 Ευρώ, μείωση κατά 50% στα Δημοτικά Τέλη.

2.    ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΙ

·        Για τους πολύτεκνους με τρία (3) παιδιά και άνω και μονογονεϊκές  οικογένειες με ετήσιο εισόδημα έως 15.000 Ευρώ, μείωση κατά 50% στα Δημοτικά Τέλη.

·        Για τους πολύτεκνους με τρία (3) παιδιά και άνω και μονογονεϊκές οικογένειες με ετήσιο εισόδημα, από 15.000 έως 30.000 Ευρώ, μείωση κατά 25% στα Δημοτικά Τέλη.  

3.    Α.Μ.Ε.Α.

·          Για τα ΑΜΕΑ με αναπηρία άνω του 80% και ετήσιο εισόδημα έως 10.000 Ευρώ πλήρη απαλλαγή από τα Δημοτικά Τέλη.

·          Για τα ΑΜΕΑ με αναπηρία έως 80% και ετήσιο εισόδημα έως 10.000 Ευρώ, μείωση κατά 50% στα Δημοτικά Τέλη.

Κύριε Δήμαρχε

Εκτιμώ πως θα κατανοήσετε ότι δεν μπορεί ένας Δήμος να θεωρεί ότι προωθεί την πρόοδο, ότι αναπτύσσεται, ότι ανοίγει νέους ορίζοντες για την τοπική κοινωνία, αν δεν σκύψει πρώτα πάνω στα προβλήματα των δημοτών του και μάλιστα όταν αυτά έχουν να κάνουν με αυτήν την ίδια την επιβίωση.

Για να το θέσω αλλιώς, ποιος δημότης θα μπορεί αισθάνεται υπερήφανος για την διεθνή προβολή του Δήμου του, αν δεν έχει γάλα να δώσει στο παιδί του;

Ευελπιστώ ότι θα δείτε θετικά τούτη την πρόταση και θα την προωθήσετε για υλοποίηση.

                                              Με εκτίμηση

   ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΚΟΛΛΙΑΣ

Δεν διεκδικώ τίτλους «ευαισθησίας», ούτε ισχυρίζομαι ότι είμαι ο μόνος που το έχει σκεφτεί. Απλά κάποιος έπρεπε να το εισηγηθεί.

Ελπίζω να αντιμετωπισθεί η πρότασή μου με την ευαισθησία που απαιτείται, να μην εκληφθεί ως «πολιτική κίνηση» και να μην απορριφθεί άκριτα, χωρίς πολλή σκέψη. Άλλωστε ο νυν Δήμαρχος κατά την προεκλογική περίοδο και την πρώτη μετά τις εκλογές έχει επιδείξει μια κοινωνική ευαισθησία. Τώρα είναι η ώρα και θεσμικά πλέον να αποδείξει ότι, πέρα από μάνατζερ -που σημαίνει σκληρός τεχνοκράτης- είναι και  κοινωνικά ευαίσθητος άνθρωπος.

Λοιπόν «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗ

• ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κοινωνικές δομές αντιμετώπισης της φτώχειας δημιουργούνται στους δήμους Διονύσου, Μαραθώνα και Ωρωπού μετά την ένταξη της πράξης «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΑΡΝΑΒΑ – Κοινωνικές δομές αντιμετώπισης της φτώχειας στους Δήμους Διονύσου, Μαραθώνα και Ωρωπού» στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού».  

Η συγκεκριμένη πράξη, η οποία συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, στοχεύει στην υποστήριξη ομάδων του πληθυσμού που πλήττονται ή απειλούνται από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό μέσω ενός πλέγματος παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Ειδικότερα, η πράξη αφορά στη λειτουργία για δύο έτη των παρακάτω κοινωνικών δομών άμεσης αντιμετώπισης της φτώχειας: Κοινωνικό Παντοπωλείο, Δομή παροχής Συσσιτίων, Κοινωνικό Φαρμακείο, Δημοτικός Λαχανόκηπος, Τράπεζα Χρόνου, Γραφεία Διαμεσολάβησης.

Μέσω της λειτουργίας των παραπάνω δομών θα παρέχονται και υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και πληροφόρησης με στόχο την ενδυνάμωση και κοινωνική ενσωμάτωση των ωφελούμενων.

Για την παροχή των προαναφερόμενων υπηρεσιών θα δημιουργηθούν 24 νέες θέσεις εργασίας, οι οποίες θα καλυφθούν από άνεργους νέους έως 30 ετών.

Η Λαογραφική Εταιρεία Βαρνάβα, Δήμου Μαραθώνα ως δικαιούχος εκτέλεσης της πράξης, προσκαλεί του κατοίκους των Δήμων Διονύσου, Μαραθώνα και Ωρωπού που είναι: 

• άστεγοι
• άνεργοι
• άτομα ευρισκόμενα σε δυσμενή οικονομική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από έλλειψη επαρκών πόρων για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων αναγκών, ή απειλούμενα από φτώχεια,

να δηλώσουν το ενδιαφέρον τους για την παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών από το δίκτυο των Κοινωνικών Δομών στους Δήμους Διονύσου, Μαραθώνα και Ωρωπού. 

ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΙΤΗΣΕΩΝ

Το διάστημα υποβολής των αιτήσεων ορίζεται από την Πέμπτη 21/03/2013 έως και την Παρασκευή 19/04/2013 και ώρες 10.00 – 14.30. Οι ενδιαφερόμενοι κάτοικοι του Δήμου Μαραθώνα θα πρέπει να συμπληρώσουν σχετική «ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ» και να την υποβάλλουν στην διεύθυνση:

Λ. Μαραθώνος 196,

Νέα Μάκρη

Τ.Κ. 19007

Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 22950 97870

Δικαιολογητικά συμμετοχής:

Για τη συμμετοχή των υποψήφιων ωφελούμενων των Κοινωνικών Δομών του Έργου: «Λαογραφική Εταιρεία Βαρνάβα - Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας στους Δήμους Διονύσου, Μαραθώνα και Ωρωπού» που ανήκει στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού» του ΕΣΠΑ 2007-2013 , απαιτούνται τα ακόλουθα δικαιολογητικά:

1. Αίτηση ενδιαφερομένου.

2. Φωτοαντίγραφο Ταυτότητας ή Διαβατηρίου.

3. Αντίγραφο φορολογικής δήλωσης (Ε1 θεωρημένο από Δ.Ο.Υ.), ή Εκκαθαριστικό Σημείωμα, ή υπεύθυνη δήλωση θεωρημένη από τη Δ.Ο.Υ. σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει υποχρέωση υποβολής φορολογικής δήλωσης.

 4. Αντίγραφο του Εντύπου Ε9, που αναφέρονται τα περιουσιακά στοιχεία.
5. Επικυρωμένο αντίγραφο κάρτας ανεργίας σε ισχύ. Σε περίπτωση ανεργίας άνω των έξι (6) μηνών, κάρτα ανεργίας θεωρημένη από τον ΟΑΕΔ και σε περίπτωση μακροχρόνιας ανεργίας κάρτα θεωρημένη συνοδευμένη με βεβαίωση μακροχρόνιας ανεργίας από τον ΟΑΕΔ.

6. Συμφωνητικό μίσθωσης κατοικίας, ή απόδειξη λογαριασμού ΔΕΗ, ή ΟΤΕ. Σε περίπτωση αστέγων η κατοικία πιστοποιείται με κοινωνική έκθεση Κοινωνικού Λειτουργού ύστερα από έρευνα.
7. Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης.

8. Δικαιολογητικά νόμιμης διαμονής για μετανάστες, πολιτικούς πρόσφυγές, ομογενείς.

9. Βεβαίωση Α.μ.ε.Α ή μέλους άλλων ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
10. Σε περίπτωση οικονομικής αδυναμίας φωτοτυπία της πρώτης σελίδας του βιβλιαρίου υγείας, πρόσφατο απόκομμα σύνταξης υπερηλίκων ΟΓΑ.

11. Σε περίπτωση διαζυγίου, το διαζευκτήριο και απόφαση επιμέλειας ανηλίκων εάν υπάρχουν.

12. Σε περίπτωση χηρείας, ληξιαρχική πράξη θανάτου.
13. Οποιοδήποτε άλλο στοιχείο θεωρήσει χρήσιμο ο αρμόδιος Κοινωνικός Λειτουργός, ανάλογα με την περίπτωση του αιτούντος.
14. Κοινωνικό ιστορικό που συντάσσεται από τον αρμόδιο Κοινωνικό Λειτουργό.
Σημείωση: Οι ωφελούμενοι οι οποίοι θα κάνουν χρήση του Κοινωνικού Φαρμακείου θα πρέπει να προσκομίσουν επιπλέον:
I. Υπεύθυνη δήλωση ότι είναι πλήρως ανασφάλιστοι ή βεβαίωση διακοπής της ασφάλισής τους από τον ασφαλιστικό φορέα.

II. Ιατρική Γνωμάτευση.

Τα δικαιολογητικά θα πρέπει να είναι πρωτότυπα ή επικυρωμένα.

''ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΕΝΤΡΑ...''

• γράφει ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''

Είδα δεκάδες δέντρα να καίγονται μπροστά στα μάτια μου. Να αφανίζονται μέσα σε μιά στιγμή κάτω από τις φλόγες. Έγινα θεατής -με τον τρόμο στο βλέμμα- μεγάλης καταστροφής, δασικών εκτάσεων ολόκληρων. Έκλαψα μερόνυχτα ολόκληρα και ξύπνησα από τους απαίσιους εφιάλτες μου, που έβλεπα στον ύπνο μου να αναπαράγεται η πραγματικότητα που είχα βιώσει. Δεν αντέχεται... 

Κι ύστερα ένα πρωί πήγα σ' ένα δάσος καμένο. Γονάτισα εκεί ανάμεσα στα άψυχα κουφάρια των δέντρων κι έψαχνα να βρω το συναίσθημα της στιγμής. Δεν υπήρχε τίποτα. Κενό. Φιλοξένησα ένα δέντρο. Καμένο. Βασανισμένο. Το πήρα στο σπίτι μου και στόλισε το σαλόνι μου. Προσπαθούσα να του επουλώσω τις πληγές. Δεν γινόταν. Είχε πεθάνει. Το κουφάρι του ήταν εκεί μαζί μου. Στο σαλόνι. Η ψυχή του ήταν παραδομένη προ πολλού... 

Δεν έχω αγοράσει ποτέ στη ζωή μου ένα αληθινό δέντρο για τα Χριστούγεννα. Νομίζω οτι είναι αμαρτία. Και δεν πείθομαι οτι είναι ''παραγωγή'' προς πρόσκαιρη κατανάλωση. Γιατί, δέκα μέρες μετά τα Χριστούγεννα, σκοντάφτω στους δρόμους επάνω σε παρατημένα δέντρα...πρώην γιορτινά και...πρώην ''χρήσιμα''... ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ... ~~~ 

Είδα δεκάδες ανθρώπους να ''καίγονται'' μπροστά στα μάτια μου. Να αφανίζονται μέσα σε μιά στιγμή κάτω από τις ''φλόγες''. Έγινα θεατής -με τον τρόμο στο βλέμμα- μεγάλης καταστροφής, ανθρώπινων οικογενειών ολόκληρων. Έκλαψα μερόνυχτα ολόκληρα και ξύπνησα από τους απαίσιους εφιάλτες μου, που έβλεπα στον ύπνο μου να αναπαράγεται η πραγματικότητα που είχα βιώσει. 

Δεν αντέχεται... 

Κι ύστερα ένα πρωί οδηγούσα σε έναν δρόμο στις δυτικές συνοικίες. Στο φανάρι με πλησίασε ένας νεαρός Έλληνας. Ρακένδυτος. Με επιχείλιο έρπη και σάπια δόντια. ''Είμαι άστεγος'' μου είπε. Και τον πίστεψα. Του έδωσα 3 μπάρες δημητριακών που είχα μαζί μου. Με ευχαρίστησε. Αλλά μου έκανε κι ένα πικρό σχόλιο. ''Τώρα φοβάμαι πως θα μου ανοίξει η όρεξη κι ύστερα δεν θα ξέρω πως να την κλείσω...'' Όταν άναψε το φανάρι έφυγα κι έψαχνα να βρω το συναίσθημα της στιγμής. Δεν υπήρχε τίποτα. Κενό... 

Επέστρεψα στη ''σιγουριά'' του σαλονιού μου. Προσπαθούσα να χωνέψω αυτό που μόλις είχαν αντικρύσει τα μάτια μου. Η ζωή ενός νεαρού ανθρώπου πεταμένη στο δρόμο. Το ταλαίπωρο κορμί του περιδιάβαινε στους δρόμους. Το άδειο στομάχι του τον οδηγούσε στη ζητιανιά... Ο εγωισμός του, έρμαιο των συγκυριών, ήταν παραδομένος προ πολλού... Δεν έχω ντραπεί ποτέ περισσότερο στη ζωή μου. Νομίζω οτι θα ήθελα να είχε ανοίξει η γη να με καταπιεί. Και δεν πείθομαι οτι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Γιατί είναι ένα ανάμεσα στα πολλά. Γιατί αυτός ο άνθρωπος μέχρι πριν λίγο καιρό, θα είχε μιά δουλειά και την έχασε. Θα είχε μιά στέγη που δεν μπορούσε πια να την πληρώσει. 

Και τώρα πια, όλο και πιο συχνά, θα ''σκοντάφτω'' στους δρόμους επάνω σε, παρατημένους από την Πολιτεία, πολίτες...πρώην αξιοπρεπείς και...πρώην ''χρήσιμους''... ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ... ~~~ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝΤΡΑ αφανίζονται με ΚΤΗΝΩΔΗ ευκολία καθημερινά σ' αυτήν τη χώρα. Καταπίνονται από ένα ''ΣΥΣΤΗΜΑ'' ΣΑΠΙΟ ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ... Μεταφιεσμένοι ''ψυχοπονιάρηδες'' πολιτικοί, μετατρέπουν την αρρωστημένη τους ματαιδοξία, σε χαβούζα...

Υπάρχει ένα ελαφρυντικό. Για τα δέντρα. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΟΥ. Και γι΄αυτό παραμένουν ανυπεράσπιστα αθώα. Δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό. Για τους ανθρώπους. ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΝΟΥ. Και γι' αυτό παραμένουν ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ ένοχοι. 

Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν στα κτήνη. 

Μόνο οι άνθρωποι ΟΦΕΙΛΟΥΝ να προστατέψουν ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ. 

Τι ΑΛΛΟ περιμένουν ακόμα;;;...

ΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ

• του Γιάννη Ξανθούλη

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και οσκύλος  περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... 

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν & αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία.

Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος

πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες.

Να απαγορευτεί δια ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας .

Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ότι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας!

... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.

Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια ...

ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος, ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρομίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις ...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. 

Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει ... 

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

• Μια απάντηση στον Γιάννη Ξανθούλη...

Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα. Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλάσσει στον εαυτό της τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσιών από τον Σκλιά.

Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νεραντζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης.

Μου άρεσε να διαβάζω στο Θέατρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο. Μου άρεσε ο Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.

Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου. Δουλεύω από την ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη». Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω κρύψει ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.

Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά. Πρέπει να ντρέπομαι; Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμία απευθείας ανάθεση, ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου.

Ότι έκανα το έκανα μόνη μου. Και τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το περίφημο κουτί από το salon sklia και τη περηφάνια της όταν τα φόραγε και μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».

Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής κοινωνίας. Δεν θέλω καμία νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει. Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου. Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες.

Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.

Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου. Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου. Και μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το κουράγιο και τη τρέλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής.

Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βέργες για να σωφρονίσω το παιδί μου. Το παιδί μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα.

Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.

Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτι. Ε λοιπόν όχι δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλες ή αγόραζαν καγιέν. Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο. Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη. 

Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.

Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς Φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια.

Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω. Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

• Η δική μου άποψη

Εγώ πάλι δεν έζησα ούτε στις λάσπες, ούτε στην καθαριότητα της πόλης. Η δική μου γιαγιά ήταν αγρότισσα και δεν μπόρεσε να "προκόψει" ούτε αυτή ούτε τα παιδιά της. Όχι γιατί δεν ήσαν ικανοί, αλλά γιατί οι συνθήκες του χωριού δεν τους επέτρεψαν.

Δεν μεγάλωσα με Κούν και Χατζηδάκη. Καζαντίδη άκουγα και έβλεπα κινηματογράφο από τον πλανόδιο κινηματογραφιστή.

Έφαγα ξύλο με την βέργα, πήγα Γυμνάσιο σ΄ ένα πρώην ορνιθοτροφείο, δούλεψα στο χωράφι και στην οικοδομή.

Νοσταλγώ αυτήν την εποχή, αλλά, όχι, δεν θέλω να γυρίσω σ΄ αυτήν.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου λαμόγιο, δεν έκλεψα, δεν "τα πήρα", δεν εξαπάτησα.

Δούλεψα κι εγώ και δουλεύω τίμια κι ας μη δουλεύω 10 ώρες την ημέρα.

Πιστεύω ότι ΟΛΟΙ ΜΑΣ ζήσαμε την υπερβολή σε κάθε έκφραση της ζωής. Κι ότι το παραμύθι αυτό δεν μπορούσε να έχει ωραίο τέλος.

Αλλά όχι την φτώχεια - κι εγώ - δεν θέλω να την ζήσω.

Άλλωστε δεν είναι απαραίτητο να είσαι φτωχός για να είσαι τίμιος, για να επιστρέψεις σε μια ζωή λιτή και μετρημένη, για να δώσεις στα παιδιά σου την σωστή διαπαιδαγώγηση, για να διδάξεις τον σεβασμό, για να επιδείξεις αλληλεγγύη, για να επαναφέρεις τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όχι δεν θέλω την φτώχεια, θέλω το μέτρο. Σε όλα και για όλα.