20-12-2012: ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!...

Για να θυμηθούμε λίγο τα παλιά (όχι και πολύ παλιά εδώ που τα λέμε)

Έκτακτη παρουσία του "πιο πιστού φίλου του σκύλου"

"Άμα δεις τα παιδιά
πες τους μόνο ένα γεια
από κάποιον που ήτανε μόνος...
Είχε κάτι να πει
μα σ' αυτή τη σιωπή
δεν υπήρξε γι' αυτόν λίγος χρόνος..."

Δεν ξέρω τίποτα.
Ήτανε μια φορά μάτια μου
κι έναν καιρό
κάτι "Μάγια"...
Εγώ πάλι που δεν ξέρω τι μου γίνεται
δεν ήξερα τι ήτανε αυτό!
Ο φίλος μου όμως  ο "Αντίχριστος"
που είναι σοφός και του έχω τυφλή εμπιστοσύνη,
είπε πως: "να δεις που θα είναι
"η Μάγια η Μέλισσα"!
Μιλάμε, τρελάθηκα από τη χαρά μου!
Ξέρεις, τη λατρεύω!
Το είπα όμως αυτό σε κάτι "γνωστικούς"
κι είπανε: "πας καλά; άνοιξε και κανά βιβλίο και ξεστραβώσου! 
Το "Μάγια" ήτανε κάτι σοφοί του παρελθόντος,
ο φίλος σου ο "Αντίχριστος" λέει ότι του κατέβει!"
Καλά, μπερδεύτηκα τελείως κι είπα να το ψάξω...εγκυκλοπαιδικώς.
Κι ανακαλύπτω με τρόμο που λες πως αυτοί, οι "Μάγια" καλέ,
προέβλεψαν το τέλος του κόσμου
που θα συμβεί στις 21-12-2012!!!

Τι έκανε λέει; Μα καλά, πόσο έχουμε σήμερα ρε αδέρφια;
20;;;
Δηλαδή πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι;;;
Ο Χριστός κι η Μάνα Του!
Γρήγορα καλέ! Έχω δουλειές, τρεχάματα, υποχρεώσεις!

Απλήρωτα φώτα-νερά-τηλέφωνα, απλήρωτο χαράτσι,
απλήρωτο μανάβη-μπακάλη-χασάπη-κουρέα,
απλήρωτη εφορία-φόρο εισοδήματος-τέλη κυκλοφορίας.

Χρωστάω μιλάμε...τη μάνα μου και τον πατέρα μου,
χρωστάω το...παιδί, το σπίτι, το αυτοκίνητο, το οικόπεδο,
το σκύλο, τη γάτα, τα σπουργίτια που πέρασαν το πρωί έξω από το παράθυρο
(ας πρόσεχαν κι αυτά!).

Χρωστάω τον Ήλιο και το Φεγγάρι,
το Χιόνι και τη Βροχή, την Άνοιξη και το Χειμώνα,
τα Σύννεφα και το Χαλάζι,
τον Αέρα που ανέπνευσα έτσι, στα κουτουρού, δίχως να ζητήσω ΑΔΕΙΑ από κανέναν!
Χρωστάω μέχρι και "τα χιλιόμετρα που έκανα αγάπη μου για σένα"!...

Κι ύστερα "κάθησα και σκέφτηκα"
πως, να' ναι καλά αυτοί οι φίλοι μου οι "Μάγια",
"ήρθαν σαν την Άνοιξη και μου' φεραν αυτό που καρτερούσα"!...

Κι έτσι τελειώνουν εδώ και τώρα τα βάσανα μου όλα!
Κι ένα μόνο σας χρωστάω:

ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!
ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ!
ΑΣΕ ΠΟΥ ΟΙ ΜΑΓΙΑ ΕΙΠΑΝ
ΠΩΣ ΚΙ "ΕΣΕΙΣ" ΑΚΟΜΑ,
ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ!

{Ε, ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ!
ΚΙ ΕΚΕΙ, ΣΤΗ ΜΑΠΑ ΘΑ ΣΑΣ ΤΡΩΩ;!}

Κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά ο...Μητσοτάκης θα λείπει ξέρεις από κοντά μας...
Διότι τελικά, η Γη μόνο εκείνον θα αντέξει πάνω της, 
όλοι οι άλλοι θα συνεχίσουμε στους...γνωστούς μας ρυθμούς
σ' άλλη "Γη" σ' άλλα μέρη...

Μωρέ, κάτι ήξερα εγώ κι είχα...ριζώσει στον καναπέ μου και ξυνόμουν!
Κορόιδο ήμουν να με έτρωγε τζάμπα κι άδικα "η επανάσταση",
αφού όλα τελικά είναι ατμός;... 

Άσε που το...καλύτερο το φύλαξα για το τέλος:

"ΕΧΩ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ
ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΝΑ ΚΑΝΩ
ΣΗΜΕΡΑ, ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΩ
ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΤΙΣ
ΑΦΗΣΩ ΓΙΑ...ΑΥΡΙΟ!!!!"

"ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"

ΠΗΓΗ: http://pistos-petra.blogspot.gr

''ΑΝ ΓΙΝΩ ΣΑΠΟΥΝΙ...''

• γράφει ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου''

Την ''αμαρτία'' μου τη λέω! Ομολογώ ότι...ντρέπομαι γι' αυτό, αλλά να! Πως να σας το πω μωρέ... ΔΟΥΛΕΥΩ!!! Αυτή τη στιγμή που μιλάμε δηλαδή, έχω ακόμα δουλειά. Για αύριο δεν έχω ιδέα. Γιατί αυτό που ζω καθημερινά με κάνει και τρελαίνονται οι ορμόνες μου. 

Το πρωί της Δευτέρας φαίνεται ότι ''σώνομαι'' στο τσακ απο απόλυση κι είμαι μες την καλή χαρά. Το μεσημέρι όμως, μ' ένα τρόπο μαγικό, ''σκάει'' μια ΒΟΜΒΑ οτι μας πάνε για φούντο, οπότε αρχίζουμε κι αποχαιρετιόμαστε, εχθροί και φίλοι συνάδελφοι, αναπολώντας τα ''περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...''

Φτάνω στη δουλειά την Τρίτη με πρησμένα μάτια απο το νυχτερινό κλάμα και μου ανακοινώνουν ''πανηγυρικά'' ότι τελικά εμάς θα μας κρατήσουν, αλλά το...παραδίπλα τμήμα δυστυχώς...κλήρωσε απόλυση... Πίνω ένα παυσίπονο γιατί το κεφάλι μου πάει να σπάσει κι όπως πάω να στείλω ένα fax, λαμβάνω ένα άλλο, που μου κόβει τα γόνατα... Απογραφή κτιριακού εξοπλισμού και γρήγορα! Σωριάζομαι σε μια καρέκλα κι αυτός ο πονοκέφαλος εκεί, το χαβά του. Ο διπλανός συνάδελφος φεύγει αιφνίδια, μπαίνει σ΄ ένα ταξί (αφού βρήκε!) και πάει φουλ στη μισθοδοσία να δηλώσει αίτημα για συνταξιοδότηση πριν του πιάσει η εφεδρεία τα δάχτυλα στην πόρτα! 

Η Τετάρτη αποδεικνύεται ρώσικη ρουλέτα, καθώς ένα άλλο fax από το Σύλλογο προσωπικού, μας βάζει στην πρίζα ότι ''έφτασεν η ώραν σας'', (που λένε και τ' αδέρφια μας οι Κύπριοι...) και μας καλεί σε αγωνιστική πορεία για να σώσουμε ο,τι έχει απομείνει... 

Ξημερώνει ο Θεός την Πέμπτη και ήδη δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου... Με την αβεβαιότητα να μου έχει τσακίσει τα γόνατα, μπαίνω στο γραφείο και μου ανακοινώνει ο Προϊστάμενος οτι καταργούνται οι οργανικές θέσεις κι έτσι εγώ τώρα πρέπει να ανοίξω το Συνταγματικό Δίκαιο (το ποιο;) να δω αν έχει κανείς το δικαίωμα να μου το κάνει εμένα αυτό και τι σημαίνει στην τελική βρε αδερφέ ''οργανική θέση''... Μέχρι το μεσημέρι, ανάθεμά με κι αν καταφέρνω να συγκεντρωθώ στη δουλειά που -ΕΧΩ;, ΔΕΝ ΕΧΩ;... 

Η Παρασκευή σε άλλες εποχές θα ήταν μια ιδανική μέρα, γιατί προηγείται του Σαββατοκύριακου! Όχι αυτή η Παρασκευή όμως, που μάλλον μου θυμίζει την Μεγάλη Παρασκευή, καθώς ένα αρμόδιο γραφείο που προΐσταται, μας ανακοινώνει ότι το πιθανότερο είναι οτι σύμφωνα με το τελευταίο νομοσχέδιο, η ειδικότητά μας καταργείται!... 

Απολογισμός εβδομάδας: 2 φορές...απολύθηκα, άλλες 2...επαναπροσλήφθηκα, 1 φορά βγήκα στην εφεδρεία και 35 φορές βγήκα από το κτήριο για τσιγάρο!...ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!..

.Τι άλλο εξίσου οδυνηρό υπάρχει εκτός από το να χάσεις τη δουλειά σου; Να ΣΕ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ οτι θα τη χάσεις... Βρε δεν πάτε στο διάολο ΟΛΟΙ ΣΑΣ! Που έχετε και την ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, οτι ύστερα απο όλα αυτά, εγώ θα είμαι σε θέση να δουλεύω ψύχραιμα και να αντιμετωπίζω τις συναλλαγές με το κοινό με νωχέλεια και αποτελεσματικότητα!... Τόσο μυαλό που ΔΕΝ έχετε!... Στην τελική κάντε ο,τι καταλαβαίνετε! ΑΣ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΣΑΠΟΥΝΙ!... 

Αν γίνω σαπούνι ένα πρωινό που είχαν αναπτερωθεί οι ελπίδες μου, τότε θα έχω άρωμα απο κακάο και βούτυρο και μάλλον θα καταλήξω στα τρυφερά χεράκια ενός παιδιού... Αν γίνω σαπούνι ένα μεσημέρι που πύκνωναν οι φήμες για την απόλυσή μου, τότε θα έχω κατασκευαστεί με μαύρα φύκια και μάλλον θα καταλήξω στους ανέραστους γλουτούς κάποιας μεσόκοπης που ακόμα θα ονειρεύεται σμηλεμένους γοφούς... Αν γίνω σαπούνι μια νύχτα που ονειρευόμουν ταξίδια εξωτικά, τότε θα χω σύνθεση απο μήλο και μελισσοκέρι και μάλλον θα αρωματίζω το μπάνιο κάποιου διάσημου... 

ΑΝ ΓΙΝΩ ΣΑΠΟΥΝΙ ΕΝΑ ΒΡΟΧΕΡΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΔΥΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΝΟ ΑΡΩΜΑ ΑΠΟ ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΓΑΛΑ, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΣΤΑ ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ ΤΟΥ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ... 

ΟΠΟΤΕ ΝΑΙ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ...ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ... ΣΑΠΟΥΝΙ!~~~ΕΛΕΟΣ!... ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ... ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΠΙΑ!... ΤΙΠΟΤΑ!.... Η ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΕΓΩ;... 

ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ... 

ΠΟΣΟ ΙQ ΑΛΛΩΣΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΕΝΑ...ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΣΑΠΟΥΝΙ... 

''ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟ''

• ''ο πιο πιστός φίλος του σκύλου'' σχολιάζει

Ο "ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟΣ"

Που να το φανταστώ φίλε μου, οτι θα ζούσα ο άνθρωπος να το' βλεπα κι αυτό! Ένα ολόκληρο έθνος να παρακαλάει, να εύχεται -Θεέ μου!- να είναι θύμα (!!!) σκευωρίας, ένας κατά συρροήν, θύτης, λιμοκοντόρος, λήσταρχος, βιαστής ψυχών και τσεπών, ο πρόεδρος του μεγαλύτερου οικονομικού λησταρχείου (του Δ.Ν.Τ καλέ!!) του πλανήτη, ο οποίος προσκαλέστηκε, με τιμές αρχηγού κράτους, από μιά ''σοσιαλιστική'' κυβέρνηση, να σώσει -κυρίως εκείνη- και να αποτελειώσει όλους εμάς, τους κατ' εξακολούθησιν βιαζόμενους από ''σοσιαλιστές – κεντροδεξιούς – ακροδεξιούς – κεντροαριστερούς – ακροαριστερούς - αριστερούς'' (καλέ ζαλίστηκα ο ταλαίπωρος!) καριερίστες δεξιοτέχνες, που δεκαετίες ολόκληρες έπαιζαν ταμπούρλο στις πλάτες μας κι εμείς τους βαράγαμε το ντέφι...

Αλλά επειδή δεν υπάρχει ενήλικο αθώο θύμα, μάλλον τα ψιλοτραβούσε κι εμάς ο... οργανισμός μας, οπότε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε! Καθισμένα τα υπνωτισμένα, στο σαλόνι αραγμένα, με τα χαζοκούτια ανοιγμένα και τ' αυτιά κατεβασμένα, να κρεμόμαστε απο τα... χείλια του κάθε τηλεκαριερίστα ''κρίμα, για την σύλληψη του καημένου του Στρος του Καν, γιατί ήταν φίλος της Ελλάδας (!!!), πάλευε για τα συμφέροντά της και τώρα ποιός ξέρει τι θα απογίνουμε!!'' Χα! το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;;; Καλέ, φίλος ο Στρος Καν;;;  ή μ' αυτόν δεν τρως καν!!!

Ελλαδίτσα μου,γλυκειά μου Ελλαδίτσα, τυλιγμένη σε μιά κόλλα χαρτί, έτοιμη -ούτε καν για ακακύκλωση..- γραμμή για μιά χωματερή -ούτε καν ΧΥΤΥ...- βαθιά νυχτωμένη.. σε κατάσταση προχωρημένης σήψης... Όπως Στρος κοιμααααάσαι...  Καλύτερα μιά ώρα καμαριέρα στην Αμερική, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή...